*

مانیفست اولیه :

 ما باید عادت کنیم که همه چیز به هم ربط ندارد . یعنی ما باید عادت کنیم گور پدر روابط علی و معلولی . شاید به خاطر این روابط علی و معلولی است که ما پس رفت می کنیم . ما باید عادت کنیم کارکرد گرایی مال دوران های قبل است . ذهن ما باید از کلی نگر به جزیی نگرتبدیل شود . هر اتفاق یک تکه از یک پازل است که تنها خود آن تکه مهم است . به پازل نگاه نکنیم و آنرا نسازیم به تکه ها نگاه کنیم .

* مانیفست موخره :

پینو کیونام یک نمایش است که در تئاتر شهر اجرا می شود بروید آنرا ببینید . و خواهشمندم سعی نکیند از همه چیز آن سر در بیاورید .

*

بعد از مدتها من توانستم یک نماش خوب ببینم . باور کنید نیمی از آن را نفهمیدم و لی آن بخش هایی را که فهمیدم خیلی ععالی بودند . فکر میکنم خود تئاتر هم هیچ اصراری نداشت که همه ی آن فهمیده شود . شاید باید یاد بگیریم با تخم مرغ و روغن نباتی و نمک می شود هر غذایی  درست کرد به جز نیمرو .

دیدن پینوکیو را فراموش نکنید ... یک جریان خوب درشما اتفاق می افتد . حتا اگر هیچی از آن نفهمید .

دیدن پینوکیو را فراموش نکنید ... یک جریان خوب درشما اتفاق می افتد . حتا اگر هیچی از آن نفهمید .